Kayseray

Ana Hat Uzunlugu: 17,815km (Cift Hat)
Depo Hatlari Uzunlugu: 2,76km (Tek Hat)
Dizi Sikligi: 10 dakika (2007), 4 dakika (2020)
Dizide Arac Sayisi: 2 Adet
Yolcu Istasyon Sayisi: 31 Adet
Arac Parki: 22 Adet
Istasyon Ara Mesafesi: 365-810m

................ YESiLHiSAR IN TARiHi .....................
Yesilhisar in kurulusu kesin olarak bilinmemekle beraber, tarihlerin kaydedebildigi zamanlarda Hititlerle meskun oldugu bilinmektedir. Hitit lerden sonra Pers lerin , M.Ö.3500 yillarinda da Iskender in emrine gecmistir. Pers Komutani Orgüs Oktav, Komutan ve unlu hatip Ciceron u Kapadokya meselesini halletmek üzere buraya gondermistir. Boylece M.Ö. 317 yilinda bu bolge Roma Imparatorlugu nun hakimiyetine gecmistir. Kapadokya bolgesinin sekiz buyuk sehri icinde adi geçen KBISTRA veya SiYiERA bugunku YESiLHiSAR dir .
M.Ö. 256 yilinda Iran in , sonra tekrar Bizans Imparatorlugu nun hakimiyetine giren Kbistra, 672 yilinda Battal Gazi nin fethi ile ilk defa Muslumanlarin eline gecmistir.
M.S. 20 yilinda Yesilhisar, Romalilar in eline gecti. Adi KUViSTRA olarak degistirildi. Halk 313 yilinda ilan edilen Milano Fermani na kadar, Roma doneminin zulmunden cok cekti.
Imparatorun Hiristiyanligi kabulu ile birlikte Yesilhisar, Urgup un Goreme siyle birlikte onemli bir dini merkez haline geldi.
Roma Krali I. Teodesyos, imparatorlugu iki oglu arasinda paylastirinca Yesilhisar, Bizans in hissesine dustu ve dogrudan Istanbul a (Kostantinapolis) baglandi. Halen Yesilhisar da bu doneme ait yazili taslara ve diger tarihi esyalara rastlanmaktadir. Yesilhisar zaman icerisinde iki defa daha Bizans hakimiyetine girmisse de once Abbasi ler sonra Danisment ler tarafindan geri alinmistir. 1114 yilinda Selcuklu lara, sonra Ilhanli lara, daha sonra da 1324 yilinda Melik Ertana Devleti ne gecmistir. Sultan Alparslan Malazgirt te Bizans Imparatoru Romen Diojen i buyuk bir yenilgiye ugratinca butun Anadolu ile birlikte Yesilhisar da Selcuklu larin eline gecti. Bu donemde Yesilhisar, Develi Karahisar olarak anildi. Karahisar anlamina gelen Zencibar in Turkce ye tercume edilmesi ve Derevliye nin Develi seklinde okunmasiyla bu isim elde edilmistir. Ayrica, yol uzerinde bulunmasi, halkin devecilik ve kervancilikla ugrasmasi da bu ismin verilmesinde etkili oldu. Bu tarihe kadar irk, dil, sanat ve kultur acisindan tarihin akisina uyarak, galip tarafin hukum ve etkisi altinda kalmis olan yerli halk 1071 tarihinden itibaren Musluman olup Turkce konusmaya basladi; sanat ve kultur bakimindan da tamamen doguya baglandi. Bir sure Karamanogullari egemenligine giren Yesilhisar (Karahisar) Yildirim Beyazit zamaninda Osmanli larin hakimiyetine gecmis fakat Timur un Anadolu yu istilasi ile tekrar Karamanogullari nin hakimiyetine girmistir. Osmanli doneminde Yesilhisari yoneten Karamanoglu Ahmet Bey buraya cok hizmet etti. Sehrin guneyindeki Dundarli Suyu nun Yesilhisar Ovasi na dokulmesini saglayarak kendi adiyla anilan Karamanoglu Hark ini açti. Sehrin batisinda da Karaman Yolu nu insa etti.
Bu donemde Yesilhisar dan Osmanli sarayina damat olarak giren Hamza Pasa devlet hizmetinde buyuk yararliliklar gosterdi. Hamza Pasa 1724 yilinda Yesilhisar da dogdu, 1740 yilinda Istanbul a giderek Saray da Silahtarliga ve daha sonra da Vezir-i A zamliga kadar yukseldi. Ilcede onun adini tasiyan tarihi bir cami halen ibadete açiktir. Karamanoglu Ahmet Bey in 1463 yilinda olumunden sonra Fatih Sultan Mehmet, bu beyligi ortadan kaldirip Yesilhisari Cem Sultan in kardesi Sultan Mustafa ya verdi. Ayrica ordunun degerli komutanlarindan biri olan Karacabey, konaklama sirasinda vefat etmis ve kendisi Kösk Tekkesi diye anilan makama defnedilmisti. Bugun Karacabey adi ile anilan mahalleye bu isim, o buyuk komutandan dolayi verilmistir. Damat Ibrahim Pasa, dogum yeri olan Muskara Koyu nun Nevsehir yapmak icin etrafta bulunan onemli merkezlerin askeri ve mali güclerini ferman ile Nevsehir e kaldirirken Yesilhisar in Zencibar kalesinde mevcut olan 39.000 akce timar ile otuz üc neferlik muhafiz birligini de Nevsehir e goturdu. O tarihten sonra Yesilhisar eski onemini kaybetti. Osmanli doneminde Yesilhisar da fikih, tasavvuf, felsefe ve edebiyat alanlarinda unlu kisiler yetismistir. Koyunlu Baba, Mir ati Dede, Kocabeyoglu Haci Ali Riza, Kocum-zade Mehmet Efendi ve Omer Gulsani Dede bunlardan bazilaridir. Osmanli Padisahlarindan III. Mustafa zamanina kadar Karaman Eyalet inin Nigde Sancagi na bagli bir kaza merkezi olan Yesilhisar 1856 yilinda Nahiye olarak Kayseri ye, 1902 yilinda Incesu Ilcesi ne baglandi.
O zamana kadar Develi Karahisar adiyla anilirken isim benzerligi olan yerlerle karistigi icin 1945 yilinda Yesilhisar olarak degistirildi. 1945 yilinda yapilan muracaatla Kayseri ye baglanan Yesilhisar, 11.06.1947 tarih ve 5071 sayili kanun ile ilce olmustur.
............COGRAFi YAPISI.............
Kayseri nin Guney-Batisinda ve sehre 67 km uzakliktadir. 34 derece dogu boylami, 38 derece kuzey enleminin kesistigi noktada ve Akdeniz i Karadeniz e baglayan demir ve karayolunun uzerindedir. Denizden yuksekligi 1100 m ve yüzolcumu 978 km2 dir .
Kuzeyde Incesu, guneyde Yahyali, doguda Develi ilceleri, Bati da Nevsehir in Urgup ve Derinkuyu ilceleriyle komsudur.
Ilcede, Iç Anadolu Bolgesinde gorulen kara iklimi hakimdir. Yazlar sicak ve kurak, kislar- guney iklimine acik olmasi nedeniyle- nispeten ilik gecer. Yagislar genellikle mahsulun suya ihtiyac duydugu aylarda az duser ve mevsim kurak gecer. Bir yillik yagis miktari ortalama olarak m2 ye 200-270 kg dir. Bu miktarin buyuk bir kismi Ocak, Subat, Mart, Kasim ve Aralik aylarinda duser. Ilcenin 10 km guneyinde sifali maden suyuyla meshur Icmeceler vardir. Ulkenin dort-bir yanindan buraya her yil cok sayida insan sifa bulmak icin gelir.
Ilce, kendi adiyla anilan ovanin bati ucunda Kale Dagi nin doguya uzanan etekleri uzerinde kurulmustur. Kuzeyden guneye dogru surekli esen temiz hava tabakasinin etkisi altindadir. Erciyes in karli tepeleri ilceden gorulmektedir.

Ilce duz ve cok genis bir ovaya sahiptir ve cevresi Erciyes, Toroslarin bir kolu olan Demir Kazik ve bazi irili ufakli daglarla cevrilidir. Bu daglardan inen yer ustu sulari ilcenin dogusunda bulunan Yay Golu ve Sultan Sazligi ni olusturmustur.

Soganli Koyun cevresinde bulunan ve cok eski devirlere ait olan kilise ve magaralar ozellikle yabanci turistlerin cok sik ziyaret ettigi yerlerdendir.

Ilcede Ic Anadolu da bulunan ve cok eski bitki ortusu gorulur. Az miktarda mese-menengic- ormani mevcuttur. Cay ve dere kenarlarinda kavak, sogut ve cali bulunur.

...........NUFUS DURUMU.............
Ilcemiz 2000 Genel Nufus Sayimi verilerine gore Merkez 14.099, koyler 11.144, toplam 25.243 nufusa sahiptir. Bu nufusun mesleklere gore dagilimi ise soyledir: Halkin yuzde 75 i tarim ve hayvancilikla ugrasirken yuzde 25 i de diger mesleklere yonelmislerdir. Ilcemizde okuma yazma orani erkeklerde yuzde 90, kadinlarda yuzde 70 duzeyindedir.
Ilcede kullanilan tarim arazisinin yasli olmasi ve sulama suyunun yetersizligi tarim maliyetini yukseltmistir. Bu durum, 1970 li yillardan itibaren egitim oraninin da yukselmesi ile halkin ilce disina goc etmesine sebeb olmustur. Periyodik nufus sayimlarindaki oranlarin dususu bunu acikca gostermektedir.


.......EGiTiM VE KULTUR DURUMU........
Yesilhisar, egitim yonunden tarihin her doneminde ileridedir. Tarihcesinden de anlasilacagi uzere asirlardir pek cok milletin ikametgahi olmustur. Ozellikle 1960 li yillardan sonra okullasma sayisi artmis, halen; 6 ilkogretim okulu, 4 lise ve dengi okul vardir.
Koylerimizde ise 8 koy haricinde her koyde ilkogretim okulu bulunmakta, diger koylerde ogrenci sayisinin yetersizligi nedeniyle merkeze tasimali egitim yapilmaktadir.
Cumhuriyet ten sonra her gecen gun egitim seviyesi her gecen gun yukselen ilcemizde, okuma yazma orani erkeklerde yuzde 90, kadinlarda ise yuzde 70 seviyesindedir.
Ilcemiz kultur bakiminda tipik orta anadolu kulturune sahiptir. Mahalli geleneklerde Anadolu da gorulenlerden ayrintilar disinda farklilik gostermez. Geleneksel el sanatlari, gelinlik kizlarin ceyiz hazirliklari, halicilik, ozellikle Soganli koyun de bez bebek yapimi halkin gecim kaynagi durumuna gelmistir.
Eskiden halk deyimi ile istar denilen tezgahlarda hali kilim ve namazlik gibi dokumacilik yaygin iken maliyet ucuzlugu nedeniyle hazir fabrika dokumasina yonelinmis, bunun sonucu olarak da sanat degeri yuksek dokumaciliktan uzaklasilmistir.

Kayseri'ye Novotel ve Ibis otelleri yapiliyor!

Istanbul, Eskisehir ve Trabzon'dan sonra, Kayseri'de de Fransiz Accor oteller zincirine bagli Novotel ve Ibis otelleri yapilacak.
"AKFEN GYO iki yeni otel temeli atiyor
Akfen Gayrimenkul Yatirim Ortakliği A.Ş'nin Kayseri'de yaptirmayi planladiği iki otelin temeli, yarin törenle atilacak.
Çereyolu üzerinde Kayseri Sanayi Odasi'na ait arsaya yapilacak Novotel ve İbis Otel'in yarin yapilacak temel atma törenine, Dişişleri Bakani ve Başbakan Yardimcisi Abdullah Gül'ün de katilmasi bekleniyor.
Akfen Gayrimenkul Yatirim Ortakliği A.Ş.'nin, İstanbul ve Eskişehir'de de hizmete açilmiş otelleri bulunuyor."

Erciyes - Resimleri

Laik Turkiye Cumhuriyet'inin evlatlari ve Ataturk ilkelerinin bekcileri olarak hepimizin 30 Agustos Zafer bayrami kutlu olsun.

-----------------------------------------------------------------------

Gençler !

Cesaretimizi artýran ve sürdüren sizsiniz. Siz almakta olduðunuz terbiye ve irfanla, insanlýk meziyetinin, vatan sevgisinin, fikir hürriyetinin en kýymetli timsali olacaksýnýz.
Ey yükselen yeni nesil ! .. Gelecek sizindir. Cumhuriyeti biz kurduk. Onu yüceltecek yaþatacak olan sizsiniz..."

"...
Bu konuþmamla, millî hayatý sona ermiþ sanýlan büyük bir milletin baðýmsýzlýðýný nasýl kazandýðýný; ve bilim ve tekniðin en son esaslarýna dayalý, millî ve çaðdaþ bir devleti nasýl kurduðunu anlatmaða çalýþtým.
Bugün ulaþmýþ olduðumuz sonuç, yüzyýllardan beri çekilen millî felâketlerden alýnan derslerin ve bu aziz vatanýn her köþesini sulayan kanlarýn bedelidir.
Bu sonucu, Türk Gençliðine emanet ediyorum..."


Gazi Mustafa Kemâl ATATÜRK

Yeni Terminalimiz

Ilcemiz Pinarbasi

Kuruluş Yili: 1861
Rakim: 1330 mt
Yüzölçümü (km2): 3.383
İl Merkezine Uzakliği: 91 km.
Toplam Nüfus: 35.388
İlçe Nüfusu: 12.075
Belediye Sayisi: 3
Köy Sayisi: 115

İLÇENİN TARİHİ:
Pinarbaşi ilçesi, ilk olarak 1861 yilinda Sultan Abdülaziz zamaninda Aziziye adiyla Sivas Vilayetine bağli bir kaza merkezi olmuştur. Bu tarihten önceki idari taksimattaki yeri hakkinda tarihi kayitlarda her hangi bir bilgi bulunmamaktadir. Ancak ilde tarihi eserlerden birçok devlet ve uç beyliklerinin sinirlari içerisinde kaldiği bu beylikler arasindaki mücadelelere sahne olduğu anlaşilmaktadir.
Anadolu Selçuklularinin yayilma faaliyetlerine sahne olmuş bir yerdir. Pinarbaşi İlçesinin kuzeybatisinda bulunan, Melikgazi adiyla bilinen ve Danişment Gazi oğullarindan Emir Gazi ve ailesine ait olduğu tahmin edilen türbe ve mumyalardan, İlçenin bir dönem Danişment beyliği hükümranliğinda kaldiği 1178 den sonra bu beyliğin Sultan II. Kiliçarslan'in baskisiyla Suriye topraklarina çekilmesinden sonra Anadolu Selçuklu Devletinin egemenliğine girdiği tahmin edilmektedir.
İlçe 1861 yilinda Sultan Abdülaziz tarafindan Sivas iline bağli olarak “Aziziye” adiyla kurulmuştur. İlçenin kuruluş Kanun sayisi ve tarihi ile ilgili herhangi bir kayda rastlanmamiştir. Cumhuriyetimizin ilanindan sonra Şirvan Dağinin eteklerindeki kaynak suyundan dolayi Pinarbaşi adini almiştir.

COĞRAFİ YAPI:
İlçe İç Anadolu Bölgesinin Yukari Kizilirmak bölümündedir. Yüzölçümü 3328 km2 olan ilçenin rakimi, ilçe merkezinde 1546 m.dir. Kayseri’ye 89 km. uzaklikta olup, Kuzeyinde Sivas, Batisinda Bünyan, Güneyinde Tomarza ve Sariz, Doğusunda Kangal ve Gürün bulunmaktadir. İlçenin merkezinden başlayarak, doğusu 2000 rakimina kadar çikan Uzunyayla platosu ile kaplidir.
İlçe merkezi genellikle düz alanda kurulmuş olmakla birlikte bağli yerleşim yerleri genel olarak dağlik ve engebeli alanlarda bulunmaktadir. Dağlik ve engebeli olan ilçenin Güneydoğusunda Tahtali siradağlari uzanir. Başlica akarsuyu, Seyhan nehrinin bir kolu olan Zamanti Çayidir. Zamanti, Şerefiye köyünün sinirlarinda doğmakta, Tomarza sinirindan geçerek Seyhan nehrine ulaşmaktadir.
Doğu Anadolu’nun ikliminin karakteri Pinarbaşi’da da hakimdir. Kişlari soğuk, yazlari kurak ve serindir. Yillik yağiş ortalamasi metrekarede 492 kg.dir. İklim özellikleri ile değişken iklim yapisina sahip olduğundan özellikle tarim olumsuz yönde etkilenmektedir.

EKONOMİK YAPI:
İlçe geçmişten bu yana önemli bir hayvancilik merkezidir. 1950’li yillara kadar ilçe halki at yetiştiriciliği yapmiştir. Ancak, Ordunun motorize olmasiyla atçilik yerini Koyun ve Büyükbaş hayvan yetiştiriciliğine birakmiştir. Ancak iklim şartlari itibariyle at yetiştirmeye oldukça uygun olan bu yörede son yillarda saf kan İngiliz yariş atlari yetiştirilmeye başlanmiştir.
Son yillarda hayvancilikta; besicilik, koyunculuk ve süt inekçiliğine ağirlik verilmektedir.
Ayrica ilçede en önemli ekonomik varliklardan biri de su kaynaklaridir. İlçedeki sular özellikle alabalik yetiştiriciliği için oldukça elverişlidir.
Buğday, Arpa, Çavdar, Pancar, Nohut, K.Fasulye, Y.Mercimek, Patates, Yonca ve Korunga üretimi yapilmaktadir. Bunun yani sira Büyükbaş hayvan, Küçükbaş hayvan üretimi de önemli yer tutmaktadir. Hayvancilik genelde süt besiciliği üzerine gelişme eğilimi göstermektedir. Günlük süt üretimi 100 ton civarindadir. Ayrica Hilmiye köyünde 1 deve kuşu çiftliği mevcuttur.
İlçedeki mevcut sanayi tesisleri; 3 Un Fabrikasi, 1 Hali Fabrikasi, 1 Mermer Fabrikasi, 1 Et Entegre Tesisi (Kapali), 1 Kaynar Kasabasi T. Kalkinma Vakfi’na ait süt işletme tesisi, 8 Alabalik üretme çiftliği, 3 Krom madeni işletmeciliği mevcuttur. Mermer üretimi de yapilmaktadir. Karakuyu Köyünde 2000 yilinda Tarimsal Kalkinma Kooperatifi kurulmuştur.
İlçede Organize Sanayi Bölgesinin yer seçimi yapilmiş olup, kurulma aşamasindadir.
İlçe merkezinde ve Köylerindeki birçok evde hali ve kilim tezgahlari mevcuttur. Buralarda özel sektör adina hali ve kilim dokunmaktadir.


SOSYAL YAPI:
İlçe merkezi 1687, belde ve köyler 5685 haneden oluşmuştur. Merkezde toplam 120 kamu konutu bulunmaktadir.
Köylerdeki konutlar taştan yiğma yapi özelliğindedir. Pinarbaşi’nda Vatandaşlar arasinda sosyal gerilimler yoktur. Devletle vatandaş arasindaki ilişkiler iyi düzeydedir. İlçede tiyatro, sinema gibi kültürel etkinliklerin yapilabileceği yerler bulunmamaktadir. İlçede amatör futbol liginde faaliyet gösteren bir spor kulübü ve bir futbol sahasi vardir. İlçede okuma yazma orani % 93 ’tür.
İlçe sürekli göç vermektedir. Bunun nedeni yeterli istihdam sahasinin olmamasi ve eğitimle ilgili eksiklikler göçün başlica sebepleridir. İlçe Halk Kütüphanesi Özel İdare binasinda faaliyetlerini sürdürmektedir.
Sanayisi gelişmediğinden, ilçe genelinde işsizlik fazla olup, bu durum ilçeden dişariya göçün en önemli nedenlerinden birini oluşturmaktadir.

Ilcemiz Sariz

Kuruluş Yili: 1946
Rakim: 1330 mt
Yüzölçümü (km2): 1.220
İl Merkezine Uzakliği: 128 km.
Toplam Nüfus: 14.596
İlçe Nüfusu: 4.404
Belediye Sayisi: 2
Köy Sayisi: 35

İLÇENİN TARİHİ:
İlçenin tarihi çok eskilere dayanmaktadir. M.Ö.700’lü yillara kadar uzanmaktadir. Klikya, Bizans İmparatorluğu ve Beyliklerden Dulkadiroğullari Beyliği hakimiyetinde kalmiş olup, Osmanli İmparatorluğuna Yavuz Sultan Selim döneminde dahil edilmiştir. Adana yöresinde yaşamakta olan avşar boylarindan bir kismi Sariz Yaylalarinda göçebe hayati yaşarken 1840’li yillarda yerleşik hayata geçmişlerdir.
Sariz İlçesinin içinden geçen Sariz Çayi mevcuttur. Avşarlar çay etrafinda biten çimenlere “Öz” ismi verdiklerinden ve ilkbaharda çay etrafinda sari güzel çiçekler yetiştiği için halk dilinde sariöz ismiyle söylene söylene Sariz ismine dönüştüğü rivayet edilmektedir. Bu isim yörenin genel adi olup, merkezin eski adi Köyyeridir.
Sariz 1946 yilina kadar Pinarbaşi İlçesine bağli bir nahiye iken, bu tarihte müstakil bir ilçe olmuştur.

COĞRAFİ YAPI:
Sariz İlçesi İl merkezinin doğusunda,123 km uzaklikta bulunmaktadir. Coğrafi bakimdan İç Anadolu, Doğu Anadolu ve Akdeniz Bölgesinin kesiştiği bölümde yer almaktadir. Sariz, Kayseri’nin Tomarza ve Pinarbaşi, Sivas’in Gürün, Adana’nin Tufanbeyli, Kahramanmaraş’in Afşin ve Göksun ilçeleri ile çevrilidir. İlçenin yüzölçümü 1410 km2 olup, deniz seviyesinden 1560 m. yüksektedir. İlçenin batisi tahtali dağlari, doğusu Binboğa dağlari, Kuzeyi ise Soğanli, Koçdaği ve Maşat dağlari ile çevrilidir. İlçe ekonomik ve coğrafi yapi itibariyle tarim ve hayvanciliğa dayanmaktadir.
Sariz İlçesi karasal iklim koşullarini taşimaktadir. İlçede kişlari çok soğuk, yağişli ve çetin geçmekte, yazlari kurak ve serindir.2003 yili en yüksek hava sicakliği ortalama 33 derece,en düşük hava sicakliği -24.1 derecedir. İlçenin bitki örtüsü keven, kirpi otu, yabani ayrik otundan ibaret olup, yer yer ardiç, meşe ve kisa boylu fundalik orman örtüsüyle kaplidir. Dağlarda yoğun erozyon ve toprak derinliğinin azliği nedeniyle fazla bitki bulunmamaktadir. Başlica akarsuyu,Seyhan Nehrinin bir kolu olan Sariz Çayidir.

EKONOMİK YAPI:
İlçe, coğrafi yapisi itibariyle tarim ve hayvanciliğa dayanmaktadir. Yaygin olarak kilim ve hali dokumaciliği yapilmaktadir. İlçe merkezi ve köylerde büyükbaş hayvan, küçükbaş hayvan ile 12.000 civarinda ari kolonisi mevcuttur. Ayrica havuzlu su ürünleri yetiştiriciliği yapilmaktadir. İlçenin ekilebilir tarim arazisi 60.000 hektardir. Çiftçiler; Buğday, nohut, mercimek ve şeker pancari ekmektedir. Tarimda modernizasyon yeterli değildir. Birkaç köyün dişinda sulama kanali yoktur.
İlçede önemli bir sanayi yatirimi bulunmamaktadir. Birkaç un değirmeni, soğuk demir atölyeleri ve oto tamir atölyeleri bulunmaktadir. İlçede herhangi bir sanayi yapisi ve iş sahasi bulunmadiğindan ilçede işsizlik sorunu hat safhadadir.
Karapinar, Çavdar ve Kiskaçli köylerinde kömür rezervi bulunmaktadir. Bunlardan Tekneli Köyü Cesurlar mezrasindaki kömür rezervi özel sektör tarafindan işletilmeye başlanilmiştir.
İlçede diğer gelir kaynaklari olarak el dokuma Kök boyali Sariz kilimleri Türkiye’de ün yapmiştir. Vatandaşlarin kendi evlerinde kurmuş olduklari tezgahlarda kilim dokuyarak ev ekonomisine katkida bulunmaktadirlar.

SOSYAL YAPI:
İlçede; 1200-1300 civarinda konut bulunmaktadir. Konutlarin büyük bir kismi sağlik şartlarina uygun değildir. Ev yapiminda kullanilan malzeme taş ve kerpiçtir. İlçede kişlar çok soğuk ve çetin geçtiğinden çatilar genellikle çinko saç ile kaplidir. Yerli halkin kiraya verecek kadar evi olmadiğindan özellikle memurlar konut sikintisi çekmektedir. Köylerde ise durum biraz daha kötüdür. Konutlar genellikle toprak damli ve ahirlarla bitişiktir. İlçe merkezinde ve köylerinde planli bir yapilaşma yoktur. Nüfusun % 80’i hayvancilikla uğraşmaktadir. Kaymakamliğin hazirladiği kilim projesi hayata geçirilmiştir. Kök boyali Sariz kilimleri Türkiye’de ün yapmiştir. Vatandaşlar, kendi evlerinde kurmuş olduklari tezgahlarda kilim dokuyarak ev ekonomisine katkida bulunmaktadir.
İlçeden başka yerlere yoğun göç olayi olduğundan nüfus artişi görülmemektedir.

Ilcemiz Talas:

Kuruluş Yili: 1987
Rakim: 1330 mt
Yüzölçümü (km2): 329
İl Merkezine Uzakliği: 6 km
Toplam Nüfus: 55.509
İlçe Nüfusu: 34.879
Belediye Sayisi: 6
Köy Sayisi: 12

İLÇENİN TARİHİ:
İlçenin tarihi MÖ. 1500 lere kadar uzanmaktadir.İlçe, (MÖ. 1500’lerde) Mazaklar, (MÖ..510’larda) Kapadokyalilar, (MÖ.312’lerde) Kayrus, (MÖ.335’te) İskender’in istilasi, (MÖ.37’den 1107’ye) Romalilar, 1070’de Alpaslan’in Romen Diojen’i yenerek Anadolu’ya egemen olmasiyla yöre Anadolu’ya gelen Osmanlilarin egemenliğine girer.

* 1071-1168 Danişmentliler İdaresi
* 1077-1307 Anadolu Selçuklular İdaresi
* 1243 ’te Moğol İstilasi
* 1312-1388 İlhanlilar İdaresi
* 1388-1446 Kadi Burhanettin Dönemi
* 1446-1467 Karahanlilar

1467+ Osmanlilar (Al-i Osman, Al-i Dulkadiriye, Ramazanoğullari, Misir Memluku Etraki (1835))
1510’da İran Hükümdari Şah İsmail’in baskisina maruz kalan Ermenilerden bir kismi (80-90 hane kadari) Talas çevresine yerleşmişlerse de Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşunu müteakiben bu yöredeki Rumlar Yunanistan’a Ermeniler de muhtelif ülkelere göç etmişlerdir.

COĞRAFİ YAPI:
İlçe, Kayseri’nin güneydoğusunda ve İl’e 7 km mesafede Erciyes Dağinin eteğinde yer alir. İlçe’nin Denizden yüksekliği 1100 metredir.Engebeli bir coğrafi yapiya sahiptir..
Akarsu ve gölü yoktur.Aşaği Talas ortalama 1100 metre rakima sahip bir vadi, Yukari Talas 1191 metre rakimli bir plato görünümündedir.İlçenin Güneydoğusunda 2000 metre yükseklikte Ali Daği bulunmaktadir. Ali Daği Erciyes Daği’nin püskürtmesi sonucu oluşan Volkanik bir dağdir. Kişlari soğuk ve kar yağişli yazlari ise sicak ve kurak geçer. Yağmur genellikle İlkbahar ve Sonbahar mevsiminde yağar. İlçe’de orman bulunmamaktadir Bitki örtüsü olarak çayir,mera ve otlaklarla kaplidir. İlçe’nin Cebir,Çömlekçi ve Kepez Köylerinde Yaylalar bulunmaktadir.

EKONOMİK YAPI:
İlçe’nin köylerinde genel ekonomik faaliyet,çitçilik,hayvancilik ve inşaat işçiliğidir. İlçe’de Küçük çapli Mobilya atölyeleri ve Hazir giyim üzerene kurulmuş bir adet tekstil Fabrikasi bulunmaktadir.


SOSYAL YAPI:
İlçe’de yapilaşma ikili görünüm arz eder. Aşaği Talas kesiminde çok katli betonarme konut yapi tarzi,Yukari Talas kesiminde ise tek katli, dubleks veya triblekx tipi lüks yapi tarzi mevcuttur. İlçe’de Kooperatifleşme devam etmekte olup, 6000 konutluk Anayurt Kooperatifi kurulmuştur. İlçe merkez nufusunun çoğu memur, işçi ve emekliler oluşturur.

Tomarza Ilcesi

Kuruluş Yili: 1953
Rakim: 1330 mt
Yüzölçümü (km2): 1.485
İl Merkezine Uzakliği: 55 km
Toplam Nüfus: 35.808
İlçe Nüfusu: 10.963
Belediye Sayisi: 3
Köy Sayisi: 46


İLÇENİN TARİHİ:
İlçe’nin tarihi İl Merkezi olan Kayseri ile aynidir. Kayseri’den ayri olarak Tomarza adina ilk defa “Jennigs” adli batili bir yazarin “16.yy’da Erciyes Daği” adli eserinde raslanmaktadir. Bu eserde ilçeden köy olarak bahsedilmekte. 1071 yilinda Alpaslan’in Malazgirt Zaferinden sonra Anadolu’nun fethine kadar bölge sirasiyla Kapadokyalilar, Büyük İskender’in Makedonya İmparatorluğu ve Romalilarin idaresinde kalmiştir. Malazgirt Zaferinden sonra bölgeye Uygur Türkleri ile İran’dan gelen Avşar Türkleri yerleşmiştir. İlçedeki muhacir Türk nufusunun özellikle “93 Harbi” olarak bilinen 1877-1878 Osmanli Rus savaşi sirasinda arttiği görülmektedir. Rus işgalinden kaçan çok sayida Türk ailesi İlçe merkezi ve etrafindaki köylere yerleşmişlerdir.

COĞRAFİ YAPI:
İlçe, düz bir arazi üzerine kurulmuştur. Kuzeyi Talas ve Bünyan,Güneyi Adana İl’inin Tufanbeyli İlçesi,Batisi Develi İlçesi,Dogusu Sariz ve Pinarbaşi İlçeleri ile çevrilidir. Yüzölçümü 1452 km kare olup, il merkezine olan uzakliği 56 km.dir. İlçe”nin denizden yüksekliği 1397 metredir. İlçe’nin üç ovasi mevcuttur. Bunlar,Göstere ovasi,Mandal ovasi ve Çukuryavşan ovalaridir.Akarsulari Zamanti Irmaği,Kuru çay ve Şehriyel suyu’dur.İlçe’nin Dağlari ise, Aygörmez (2072 m),Sövengen (1953 m) ve Sümengen daği ile İlçe’nin güney ve güneydoğusunda ise Toroslarin Tahtali kolunu oluşturan siradağlar vardir.
İlçe’de kişlari soğuk ve yagişli, yazlari sicak ve kurak özelliklere sahip karasal iklim hüküm sürer. Kiş aylarinda yagişlar yağmur ve kar şeklinde olur. Bitki örtüsü olarak Güneydeki Toros Daglarinin eteklerinde 20.000 dekar orman,20.000 dekar fundalik bulunmakta olup,diğer kisimlar kiraç arazi yapisina sahiptit.Toprak erezyonu çok fazladir.

EKONOMİK YAPI:
İlçe’de halkin büyük çoğunluğu hayvancilik, çiftçilik, serbest işçilik ve hali dokumaciliği ile geçimini sağlamaktadir. İlçede genellikle kuru tarim yapilmaktadir.